Како децата да препознаат вистински пријателства

Порано, но особено во денешно време, децата уште од најрана возраст се изложени на суптилен, но силен социјален притисок: мора да имаш другари.

Родителите, наставниците и врсниците, често со најдобра намера, ја испраќаат пораката дека бројот на пријателства е показател за социјален успех, прифатеност и дури лична вредност. Но, дали секое пријателство е навистина вредно? И што се случува кога детето чувствува дека мора да прифати „било какво“ друштво за да не биде само?

Што е вистинско пријателство?

Вистинското пријателство не се мери со бројки, туку со квалитет. Тоа подразбира:

-меѓусебна почит

-емоционална сигурност

-поддршка и разбирање

-слобода да се биде свој

Дете кое има дури и еден ваков однос, често е емоционално постабилно од дете опкружено со многу, но површни или токсични врски.

Социјалниот притисок: „Зошто немаш другарчиња?“

Ова прашање, иако често е поставено од грижа, може да создаде чувство на недостаток кај детето. Наместо да го охрабри, може да доведе до:

-прифаќање на врски кои не се здрави

-толерирање на непочитување или исклучување

- потиснување на сопствените потреби за да се „вклопи“

Децата почнуваат да веруваат дека е подобро да се биде со некого, отколку да се биде сам, дури и кога тој „некој“ не ги третира добро.

Зошто децата избираат „било какви“ пријателства?

Неколку фактори играат улога:

-страв од осаменост

-желба за припаѓање

-пример од возрасните („важно е да си друштвен“)

-недоволно развиени социјално-емоционални вештини

Ова е особено изразено во периодот од 7 до 11 години, кога прифатеноста од врсниците станува клучна за самодовербата.

Која е улогата на возрасните?

Наместо да инсистираме на квантитет, важно е да ги водиме децата кон разбирање на квалитетот во односите. Тоа значи:

1. Да го нормализираме изборот и да им покажеме дека е во ред да не сакаат да се дружат со секого.

2. Да зборуваме за граници. Детето треба да знае дека има право да каже „не“ кога се чувствува непријатно.

3. Да препознаваме здрави и нездрави односи. Преку примери, игри и разговори, децата учат како изгледа вистинско пријателство.

4. Да не ја етикетираме самотијата како проблем. Времето поминато сам може да биде креативно, смирувачко и важно за развојот.

Кога детето нема многу другарчиња, не секогаш е проблем.

Некои деца се:

-поинтровертни

-селективни во односите

-во фаза на транзиција

Важно е да се набљудува како се чувствуваат, а не колку другари имаат. Дете кое е смирено, задоволно и сигурно дури и со мал круг на пријатели, најчесто е емоционално здраво.

Заклучокот е да ги учиме децата дека вредноста не доаѓа од тоа колку луѓе ги опкружуваат, туку од тоа какви односи градат. Вистинското пријателство не е потреба што мора да се исполни по секоја цена, туку процес што се гради со време, искреност и взаемна грижа.

Кога ќе го ослободиме детето од притисокот „мора да имаш другарчиња“, му даваме простор да избере, а токму во тој избор се раѓаат највредните и најздравите пријателства.

EQ Minds

SEL (Social Emotional Learning)

📞 071 296 069